Ayni damlarda hayotning adabiyligini aniq his etyapman. Hech kim o’lmaydi, ayni hayotda kimki bir-birini sevgan bo’lsa, undan keyin ham uchrashadilar Vujud, ism, asliyat — barchasi o’zgarsa-da, bir narsa ohangrabodek bizni bir-birimizga tortaveradi: muhabbat abadiy qovushtiruvchidir. Hozircha esa men yashayapman — goh sevaman, goh esa sevishdan toliqaman. Lahzalarni eslab qolaman, ular haqida ertaga yoki hayotimning donishmand yillarida yozish uchun bu xotiralarni avaylab saqlayman.
